كى فكرش رو مى كرد يه روز بشه با سيب   زمينى   پز داد؟تابستون يك گونى سيب زمينى ارگانيك از يكى از روستاهاى سارال برايم رسيد و هرگز فكر نمى كردم به اين خوشمزگى باشه.در مورد خوشمزگى اش با رييس و خانم همكار ح

گوشت تلخ: نام كركسى است كه از بس حمام نمى رود،گوشتش كثيف و تلخ مى شود.

البته من مى دانم و بارها از زبان خود_رييس و نه كسىى ديگر شنيده ام كه ايشان يعنى رئيس؛خان زاده هستند و هفت جد و آبادشان هم همينطور.من مدتهاست ديگر به اين جفنگيات عادت كرده ام و برايم آزار دهنده نيستند

معمولا از   چالش   هاى دنياى مجازى خوشم نمى آيد.اما، اين يكى فرق مى كند.سوال اين است: - شما با ديدن چه فيلمى گريه كرده ايد؟ و جواب اين است: - هيچ فيلمى. تازه بعد از كلى فكر كردن به اين نتيجه رسيدم.اما خوب

يك ويديو ديدم با عنوان” دنيا را از نگاه يك كودك مبتلا به اوتيسم ببينيم”.ويديو را ديدم و تازه فهميدم كه اين كودكان تنها تفاوتشان با كودكان ديگر اين است كه دنيا را يك طور ديگر مى بينند.مثلا برخورد قطره آب به سينك ظرفشويى را با زوم بالا و شدت بيشترى احساس مى كنند.همين.يعنى دقيقا آن چيزى را مى بينند كه ما مى بينم.فقط يك طور ديگر مى بينند و چقدر اين يك طور ديگر ديدن   تاوان   دارد برايشان.

اينكه من خيلى اتفاقى كاپشنى را ديدم كه هم رنگش را دوست داشتم و هم طرح و دوخت و مدلش و هم كاملا اندازه ام بود و هم خيلى گرم و مناسب براى پياده روى در برف و باران؛خودش يك نوع موفقيت است.به حدى كه خريد آن را يكى از خوش شانسى هاى سال2018 خودم به حساب مى آورم.اما، خوش شانسى بيشتر در2019 خودش را نشان داد.يعنى همان وقتى كه بعد از دو ماه پوشيدن آن كاپشن موفق به كشف يك جيب مخفى در داخل آن شدم.ذوق كردم اصلا....